تایتل قالب طراحی سایت سئو قالب بیان


قصه شیرین فریدون مشیریقصه شیرین فریدون مشیری
 مهرورزان زمان های کهن
هرگز از خویش نگفتند سخن
که در آنجا که «تو» یی
بر نیاید دگر آواز از «من» .
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میل دل دوست،
بپذیریم به جان،
هر چه جز میل دل او ،
بسپاریم به باد!
آه! باز این دل سرگشته من
یاد آن قصه شیرین افتاد:
بیستون بود و تمنای دو دوست.
آزمون بود و تماشای دو عشق.
در زمانی که چو کبک ،
خنده می زد «شیرین»،
تیشه می زد «فرهاد»!
نه توان گفت به جانبازی «فرهاد»: افسوس،
نه توان کرد ز بیدردی «شیرین» فریاد .
کار شیرین به جهان شور برانگیختن است.
عشق در جان کسی ریختن است.
کار فرهاد برآوردن میل دلِ دوست،
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن،
خواه با کوه در آویختن است.
رمز شیرینی این قصه کجاست؟
که نه تنها شیرین، بی نهایت زیباست!
آن که آموخت به ما درس محبت، می خواست:
جان چراغان کنی از عشق کسی،
به امیدش ببری رنج بسی،
 
تب و تابی بودت هر نفسی.
 
به وصالی برسی یا نرسی،
 سینه بی عشق مباد .
فریدون مشیری

pariya sh ۲۶ شهریور ۹۷ ، ۱۹:۰۰ ۱ ۲ ۳۸

نظرات (۱)

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی